W wykładzie „VABYSMO – od teorii podwójnej blokady do codziennej praktyki” dr Wojciech Adamski przedstawił mechanizm działania farycymabu w kontekście znaczenia szlaku angiopoetyna/ receptor Tie2. Zwrócono uwagę, że sama blokada VEGF może być niewystarczająca u części chorych, szczególnie w sytuacji utrzymującej się aktywności choroby, nawrotu płynu czy postępu zmian mogących prowadzić do włóknienia. Angiopoetyna 2 uczestniczy w destabilizacji naczyń, zwiększeniu ich przepuszczalności i nasileniu odpowiedzi na VEGF, dlatego jednoczesne oddziaływanie na VEGF i Ang-2 może wpływać na szerszy mechanizm patologiczny niż klasyczna monoterapia anty-VEGF.

Mechanizm ten został zilustrowany przypadkami pacjentów z nAMD i DME. W przypadku nAMD po utracie odpowiedzi na aflibercept 2 mg i pojawieniu się niekorzystnych zmian, zastosowanie farycymabu wiązało się z poprawą parametrów anatomicznych, redukcją PED i stabilizacją ostrości wzroku, przy możliwości utrzymywania wydłużonych interwałów leczenia. W przypadku pacjenta z DME, wcześniej leczonego bewacyzumabem i afliberceptem 2 mg bez zadowalającej redukcji grubości siatkówki, po zmianie na farycymab obserwowano zmniejszenie centralnej grubości siatkówki oraz znaczną redukcję płynu śródsiatkówkowego.

W części dotyczącej danych klinicznych zwracano uwagę nie tylko na skuteczność anatomiczną farycymabu, lecz także na potencjalne znaczenie działania przeciwzapalnego i wpływu na stabilizację naczyń.

Istotnym elementem webinaru była dyskusja ekspertów (dr n. med. Joanna Adamiec-Mroczek, dr n. med. Bogumiła Sędziak-Marcinek, dr n. med. Marcin Śwituła, dr n. med. Wojciech Adamski) dotycząca miejsca Vabysmo w codziennej praktyce klinicznej. Doświadczenia przedstawione podczas spotkania wskazywały na dobrą odpowiedź terapeutyczną po zastosowaniu farycymabu zarówno u pacjentów rozpoczynających leczenie, jak i u chorych poddawanych zmianie terapii z powodu niewystarczającej skuteczności wcześniejszego leczenia. Eksperci podkreślali znaczenie odpowiednio wczesnej zmiany terapii w przypadku nieskuteczności dotychczasowego leczenia oraz korzyści wynikające z wykorzystania dodatkowego mechanizmu działania poprzez blokadę Ang-2.

Przedstawione przypadki kliniczne nAMD dodatkowo obrazowały możliwość uzyskania szybkiej redukcji markerów aktywności choroby, w tym podsiatkówkowego materiału hiperrefleksyjnego (SHRM) i płynu podsiatkówkowego. W jednym z przypadków de novo niemal całkowite ustąpienie markerów aktywności obserwowano już po pierwszej iniekcji, natomiast u pacjentki poddanej switchowi na farycymab po wcześniejszym leczeniu afliberceptem uzyskano całkowitą redukcję płynu podsiatkówkowego po pierwszym podaniu oraz znaczące zmniejszenie PED.

Dodatkowo przedstawione zostały wyniki farycymabu w DME – w tym wyniki badania ALTIMETER¹³. W badaniu tym u pacjentów leczonych farycymabem obserwowano poprawę zaawansowania retinopatii cukrzycowej, znaczącą redukcję przecieku naczyniowego oraz zmniejszenie stężenia białek związanych z procesem zapalnym i niestabilnością naczyniową. 

Druga część webinaru została poświęcona aktualnościom w SMPT. Dr Joanna Adamiec-Mroczek omówiła przede wszystkim zasady dotyczące zmiany terapii oraz nowe funkcjonalności systemu. Obecnie w przypadku leków krótkodziałających, takich jak ranibizumab, aflibercept 2 mg czy brolucizumab, switch na lek długodziałający jest możliwy już po iniekcjach nasycających. W przypadku leków długodziałających, do których zaliczono farycymab i aflibercept 8 mg, nadal wymagane jest siedem iniekcji przed zmianą terapii. Istotną praktyczną informacją jest również sumowanie przez system iniekcji afliberceptu 2 mg i 8 mg. Jako uzasadnienie switchu program lekowy wskazuje nie tylko brak skuteczności dotychczasowego leczenia, lecz także potrzebę wydłużenia odstępów pomiędzy iniekcjami u pacjenta stabilnego na krócej działającym leczeniu.

Ekspertka omówiła także nowe pola i funkcje SMPT, w tym pole dotyczące możliwości skierowania do zespołu koordynującego wniosku o wcześniejszą zmianę leczenia, gdy pacjent nie otrzymał jeszcze wymaganej liczby dawek. Zwrócono uwagę na większą elastyczność niektórych elementów systemu oraz bardziej szczegółowe raportowanie morfologii plamki. 

Ważnym praktycznym wnioskiem dotyczącym SMPT było również to, że wyłączenie pacjenta z programu nie musi oznaczać definitywnego zakończenia możliwości leczenia. W przypadku ponownej aktywności choroby pacjent spełniający odpowiednie kryteria może zostać ponownie włączony. Podczas oceny wniosków istotne pozostają między innymi próby wydłużania interwałów, czas od ostatniej aktywności choroby oraz aktualny obraz siatkówki.